"Nie wierzę w nic."
Utwór "Nie wierzę w nic" ma formę sonetu, traktuje o rozczarowaniu światem, braku wiary w cokolwiek. Tetmajer używa wielu czasowników nacechowanych negatywnie. Poeta czuje się bezsilny, nie ma już nawet marzeń, przeklina wszystko, co się wokół niego znajduje, żałuje, że nie może być na tym świecie szczęścliwy, deklaruje nie-wiarę w nic, partykuła nic wzmacnia jeszcze brak jakiejkolwiek wiary. Po dwóch czterowersowych zwrotkach deklaracji niewiary stwierdza autor jednak, że pozostała mu jedyna, ostatnia wiara - w to, że ludzie tylko muszą, a ich wola jest na świeci niczym. Pragnie jedynie popaść w stan nirwany, w omdlenie senne, a w tym właśnie stanie nie-czucia powoli dobiegać do kresu życia, na ziemi, na której nie może zanzać szczęścia.